1:100 мяне

Сеньня быў у касцеле, але не для таго, каб памаліцца невядома каму,і невядмома для чаго, склаўшы свае калені на зямлю; а для таго, каб паслухаць камэральнай музыкі. Wrocławska Orkiestra Młodzieżowa (Врацлаўскі Маладзевы Аркестр) гэтым дажджлівым днем граў там канцэрт.
Скажу шчыра,што я не вельмі люблю клясычную музыку,падабаюцца мне толькі пару дзесяткаў утвораў,і ў клясічную музыку ніколі не паглыбляўся,акрамя таго што граў усіх гэтых геніальных дыназаўраў у школе музычнай і хадзіў на прадмет пад назвай "Літаратура музычная",дзе іх і слухаў са строга магнітафона.
Першыя 2 кавалкі ніяк мяне не ўразілі, гэта быў Пракофьеў, я памяркоўна праслухаў іх і падумаў аб тым,што "Клясыка - гэта файна,аднак яна заўседы застанецца "толькі клясыкай" для мяне". Аднак трэці утвор заставіў мяне сядзець на касьцельнай лаўцы сьцснуўшы вусны у стане які павадуе як мага лепшага ўспрыманьня музыкі.
Гэта быў Wojciech Kilar,так сказаць "сучасны клясык",які нарадзіўся ў Польшчы ў 1932 годзе.Утвор мяў назву "Orawa".
5-10 хвілін якаснага,касьцельнага acustic гуку, музыкі,якая была поўная перажываньняў, пачуцьцяў і колераў.
Я зразумеў, што бог жыве ў касьцелах,але толькі тады,калі там жыве музыка.

Wojciech Kilar - вельмі прышпільны чувак